زيرا در آغاز ماه نوكهاى هلال رو به طرف بالا است ، و تدريجا بر حجم ماه افزوده مىشود تا هفتم كه نيمى از دايره كامل ماه آشكار مىشود و باز بر آن افزوده مىشود تا چهاردهم كه به صورت بدر كامل در مىآيد . از آن به بعد از سمت پائين ماه كم مىشود تا بيست و يكم كه باز به صورت نيم دايره در مىآيد ، همچنين از آن كاسته مىشود تا شب بيست و هشتم كه به صورت هلال ضعيف كمرنگى در مىآيد كه نوكهاى آن رو به طرف پائين است . آرى اساس زندگى انسانها را نظم تشكيل مىدهد ، و نظم بدون تعيين دقيق زمان امكان پذير نيست ، و خداوند اين تقويم دقيق ماهانه و سالانه را در آسمان براى همين هدف قرار داده است . و از همين جا مفهوم تعبير لطيف « كالعرجون القديم » ( 1 ) روشن مىشود . زيرا « عرجون » به طورى كه غالب مفسران و ارباب لغت گفته‌اند آن قسمت از خوشه خرماست كه به درخت اتصال دارد ، توضيح اينكه : خرما به صورت خوشه بر درخت ظاهر مىشود ، پايه اين خوشه به صورت چوب قوسى شكل زرد رنگى است كه به درخت متصل است و نوك آن مانند جارو است ، و دانه‌هاى خرما همچون دانه‌هاى انگور به نخهاى آن متصلند ، هنگامى كه خوشه نخل را مىبرند آن پايه قوسى شكل بر درخت باقى مىماند كه وقتى مىخشكد و پژمرده مىشود كاملا به هلال قبل از محاق مىماند زيرا همانگونه كه هلال آخر ماه كه در جانب مشرق آسمان نزديك صبحگاهان ظاهر مىشود خميده و پژمرده و زرد رنگ

--> ( 1 ) « عرجون » به عقيده جمعى از ارباب لغت از ماده « انعراج » به معنى « اعوجاج » و « انعطاف » گرفته شده و بنا بر اين « نون » آن زائده است ، و بر وزن « فعلون » مىباشد ، ولى به عقيده جمعى ديگر از ماده « عرجن » گرفته شده ، و نون آن اصلى است ، و به معنى پايه شاخه اى است كه كج مىشود و بر درخت خرما باقى مىماند ، و « قديم » به معنى هر چيز كهنه است كه زمانى بر آن بگذرد .